وعظ: رب تئی واستہ جنگ کنت
“الہی حفاظت”۔ صحیفہ کہ من ءَ تبلیغ کنگ ءِ ھاترا گشگ بوتگ ات خروج 14:14 ات۔

”ھُداوند تئی واستہ جنگ کنت“ ءِ بزانت چی اِنت:

بنی اسرائیل ءُ خروج
نوکیں عہد ءُ خدا ءِ بادشاہی
اسٹیفن ءِ جنگ۔ مھر مجبور کنت

بنی اسرائیل ءُ خروج ءِ سلسلہ ءَ
بنی اسرائیل ءَ 400 پلس سال ءَ غلامی ءَ ابید دگہ ہچ نہ زانگ ءَ پد مصر یلہ داتگ۔ خدا ءَ بازیں وھدے پیسر ابراہیم ءِ وسیلہ ءَ پہ وت یک راجے گچین کتگ ات (پیدائش 12:2)۔ خدا اے راج ءَ نہ ایوک ءَ وتی نام ءِ شان ءُ شُہرت ءِ ھاترا کارمرز کنت، بلکیں دنیا ءِ راجاں برکت (پیدائش 12:3) ءُ رکّینگ ءِ ھاترا (یوحنا 4:22) کارمرز کنت۔ بلے اے ساھت ءَ اے رکّ اِتگیں، غیر جنگی سختیں غلام کم کم ءَ چہ مصر ءَ درکپگ ءَ اَنت؛ زھگ، پیریں مردم، جنین ءُ مردین چہ رُژنائیں دریا ءِ کش ءَ ھُشک بوتگ اَنت ءُ آ روچ ءِ زوراک تریں راج ءِ زھرناکیں لشکر وتی کش ءُ گوراں دیم ءَ روگ ءَ اَنت۔ اے وہد ءَ موسیٰ گوں راج ءَ گپ جنت ءُ گشیت:

[خروج 14:14 KJV] [14] رب شمئے واستہ جنگ کنت ءُ شما وتی ھاموشی ءَ بہ دار اِت۔

بے شک، رب 10 زبردستیں آفتانی شکل ءَ پہ آھاں جنگ ءَ بوتگ ات، گڈی آفت مصریانی درستیں اولی زھگانی کُشگ ات۔ اے جاہ ءَ مصری آں بوت کنت کہ انچوش سما بوتگ کہ آہانی گور ءَ ہچ چیز گار نہ بوتگ۔ اے گمان اِنت کہ مردمانی سرجمیں یا جزوی ھلاس کنگ ایشانی مول ءُ مراد بوتگ (خروج 15:9)۔ آیت 17 مارا YHWH ءِ سرا یک نقطہ نظرے دنت، عہد ءِ دارگ ءِ خدا۔

[Exo 14:17-18 KJV] [17] من مصریانی دلاں سخت کناں ءُ آ ایشانی رند ءَ کپ اَنت ءُ من فرعون ءُ آئی ءِ سرجمیں لشکر ءِ سرا ءُ آئی ءِ رتھانی سرا ءُ آئی ءِ سوارانی سرا وتی عزت ءَ رسیناں۔ [18] ءُ مصری زانت کن اَنت کہ من ھُداوند آں، وھدے کہ من فرعون ءِ سرا، آئی ءِ رتھانی سرا ءُ آئی ءِ سوارانی سرا وتی شان ءُ شرپ ءَ رس اِت کناں۔

جنگ ایوک ءَ اسرائیلی ءُ مصریانی میان ءَ گندگ بوت۔ خدا ءَ اسرائیل ءَ غلامی ءِ تہا روگ ءِ اجازت دات ءُُ ہمے آ ات کہ آہاں گوں مھکمیں دستے ءَ در کنت۔ ہاں، خدا لوٹ اِت کہ مصر ءَ بہ زانت کہ آ YHWH اِنت، بلے آ ھمے لوٹ اِت کہ اسرائیل آئی ءِ توان ءَ بہ زانت ءُ یات بہ کنت، کہ مہ بیت کہ آ تھک ءُ تاگ بہ بنت یا گوں تکبر ءَ چست بہ بنت۔ نجات ءِ گانا ءَ دلگوش بہ کن اِت:

[خروج 15:1-3، 13، 17 KJV] [1] پدا موسیٰ ءُ اسرائیل ءِ چُکّاں اے زیمل پہ ھُداوند ءَ گُشت ءُ گْوشت ئِے: «من ھُداوند ءِ نام ءَ گُشاں، پرچا کہ آ شان ءُ شُہاز ءَ سوبمند بوتگ، آئی ءَ اسپ ءُ آئی ءِ سوار دریا ءَ شُتگ اَنت۔ [2] ھُداوند منی زور ءُ زیمر اِنت ءُ منی نجات بوتگ، آ منی ھُدا اِنت ءُ من آئی ءِ ھاترا جاگہے تیار کناں۔ منی پت ءِ ھُدا اِنت ءُ من آئی ءَ بُرز کناں۔ [3] ھُداوند جنگی مردے، ھُداوند آئی ءِ نام اِنت۔ ... [13] تو وتی رحمت ءَ ھما راج ءَ دیم ءَ برتگ کہ تو رکّینتگ ءُ وتی زور ءَ وتی مقدسیں جاہ ءِ نیمگ ءَ رھشونی کتگ۔ ... [17] تو آیاں بیار ءُ وتی میراث ءِ کوہ ءَ ، ھما جاہ ءَ کہ تو پہ وتی نندگ ءَ جوڑ کتگ ، ھما مقدسیں جاہ ءَ کہ تئی دستاں ایر کتگ ، ھما جاہ ءَ ایر کن ئے ۔

خدا ءَ اے سوبمندی ءِ ڈیزائن کتگ کہ آ عزت بہ بیت، ءُُ ہمے کہ مردم آئی ءِ سرا بھروسہ کنگ ءَ زانت کن انت ءُُ زاننت کہ اگاں آ گندگ نہ بیت (کُرد ءِ راجانی بتانی برخلاف)، ءُُ اگاں آ اسرائیل ءَ گیشتر چکاسگ ءَ انت، کہ رب ءِ سرا بھروسہ کنگ ءَ مدام شرتریں آسر رس ایت۔

بدقسمتی ءَ خروج ءِ بنداتی پڑاں راج ءِ دلاں نرم کنگ ءِ واستہ کافی نہ بوتگ کہ آ اے باور ءَ برجاہ بہ دار انت کہ خدا آہانی دراہیں لوٹاں پیلو کنت ءُُ پیلو کنت۔ خدا ءَ سزا دات، آہاں، ہمے وھد ءَ آہاں 40 سال ءَ آوار جنگ ءِ سبب ءَ آہاں وانینگ ءَ ات۔

اے وھد ءِ تہا آئی ءَ اے وڑیں کار کتگ اَنت۔

خدا ءَ آہاں منّہ ءِ ورگ دات۔
پاداں سوج نہ کت۔
کپڑا پیر نہ بیثہ
آتشیں نوکر ءُ بچھو ءِ ہمراہی ءَ آہاں سختیں بیابان ءِ تہا راہشونی کت
آپ نیستیں، پذا آنہیا آنہاں سنگے ئا شہ آپ دات
خدا آہاں گوں آئی ءَ وتی مشروط عہد ءِ یاد دنت کہ آ وعدہ ءِ زمین ءَ پار کنگ ءِ ہاترا تیار بنت (دومی جہد)۔

[Deu 8:1-20 KJV] [1] ھما درستیں پرمان کہ من ترا مرچی پرمان دیان آں، تو ھما ھما ھکماں بہ دار کہ تو زندگ بہ بئے ءُ گیش بہ بئے ءُ ھما زمین ءَ بہ رو ءُ وتیگ بہ کن کہ ھاوند ءَ تئی پت ءُ پیروکانی سوگند داتگ۔ [2] ءُ تو ھما راہ ءَ یات کن کہ ھُداوند تئی ھُدا ءَ اے چل سال ءَ بیابان ءَ ترا رھشونی کُتگ ات کہ ترا جھل ءُ بُرز بہ کنت ءُ ترا آزمائش بہ کنت ءُ بہ زانت کہ تو آئی ءِ پرمانانی سرا عمل کن ئے یا نہ کن ئے۔ [3] آ ترا جھل کت ءُ گُرسگ ءَ دات ءُ ترا منّ ءِ ورگ دات کہ تو نہ زانتگ ات ءُ تئی پت ءُ پیروکانی زانت نہ بوتگ ات۔ تاکہ آ ترا بہ زانت کہ انسان ایوک ءَ نان ءَ زندگ نہ اِنت، بلکیں چہ ھاوند ءِ دپ ءَ درکپوکیں ھرچ گپے ءَ زندگ اِنت۔ [4] تئی پوشاک تئی سرا پیر نہ بوتگ اَنت ءُ تئی پاد ءَ اے چل سال ءَ نہ پُرّ اِتگ۔ [5] تو وتی دل ءَ ھمے ھیال ءَ بہ دار کہ چو کہ مرد وتی چُک ءَ رھادگ کنت، ھمے پیم ءَ تئی ھُداوند ترا رھشونی دنت۔ [6] پمیشکا تو وتی ھاوند ءِ ھُداوند ءِ پرماناں بہ دار ءُ آئی ءِ راہاں بہ رو ءُ آئی ءِ ترس ءَ بہ دار۔