Men pek açıq hatırlayım, bir qaç yıl evelsi, meni yaş hristian olaraq (ve bazı dostlarımnı da) şaşırğan sual böyle edi: Allanıñ Öz halqı içün maqsadı nedir? Bizler imanğa kelgenimizni qabul etsek, qurtulğanımıznı ve İsa Mesihte yañı ömür alğanımıznı qabul etsek, bundan soñ ne olacaq? Ebet, biz Vestminsterniñ qısqa katehizisiniñ meşur beyanını bile edik: insannıñ baş maqsadı – Allanı şüretlemek ve Ondan ebediy zevq almaqtır: biz bunı bile edik, ve biz buña inandıq. Biz de tek beş sözden birisi kibi qısqa beyanlarnen oynadıq — Allanı sev, yaqınlarıñnı sev. Lâkin ne içündir, ne bular, ne de biz añıp olacaq başqaları bütünley qandırmaycaq kibi köründiler. Demek, men yer yüzündeki hacılığımnıñ soñuna yaqınlaşqanda, aqılım qayda raatlanğanını sizlernen paylaşmaq isteyim, ve bu öyledir – Alla Öz halqınıñ Mesih kibi olmasını istey. Mesihke beñzemek – bu Allanıñ halqı içün Allanıñ iradesidir.
Demek, eger bu doğru olsa, men böyle teklif etem: birinciden, Mesihke beñzemege çağıruvnıñ Muqaddes Kitap esasını qoymaq; ekinciden, buña Yañı Vasiyetniñ bazı misallerini ketirmek; üçünciden, bazı ameliy neticeler çıqarmaq. Ve episi Mesih kibi olmaqnen bağlıdır.
Demek, birincisi – Mesihke beñzemege çağıruvnıñ Muqaddes Kitaptaki esasıdır. Bu esas bir metin degil: esas bir metinniñ içinde yerleştirile bilgeninden daa mündericelidir. Esas üç metinden ibarettir, olarnı biz hristian fikir yürütüvimizde ve yaşayışımızda bir yerde tutsaq yahşı olur: Rimlilerge 8:29, 2 Körintlilerge 3:18 ve 1 Yuhan 3:2. Bu üç şeyni qısqadan baqayıq.
Rimlilerge 8:29 oqula ki, Alla Öz halqını Oğlunıñ obrazına beñzemege, yani İsağa beñzemege evelden tayin etti. Epimiz bilemiz ki, Adem yıqılğanda, o, yaratılğan ilâhiy obrazından çoq şeyni coydı, amma episini coydı. Amma Alla onı Mesihte tikledi. Allanıñ obrazına kelişmek – İsağa beñzemek demektir: Mesihke beñzemek – bu Allanıñ ebediy evelden tayinlengen maqsadıdır.
Menim ekinci metnim 2 Körintlilerge 3:18: «Biz epimiz, yüzümizni açmağan alda, Rabbiniñ şüretini körip, Oña beñzeymiz, şüretniñ bir derecesinden başqasına keçemiz, çünki bu Ruh olğan Rabbiden kele». Demek, bizni içimizde yaşağan Ruhnıñ Özü şan-şüretten şan-şüretke deñiştiremiz – bu mühteşem bir ruyadır. Mesih kibi olmaqnıñ bu ekinci basamaqta siz perspektiva keçmişten şimdiki vaqıtqa, Allanıñ ebediy evelden tayinlenüvinden Muqaddes Ruh yardımınen bizni şimdiki deñiştirüvine qadar deñişkenini añlaycaqsıñız. O, bizni Mesihke beñzetmek içün Allanıñ ebediy niyetinden, Muqaddes Ruhu yardımınen bizni İsanıñ obrazına çevirmek içün yapqan tarihiy işine deñişti.
Bu meni üçünci metnime ketire: 1 Yuhan 3:2. «Sevimlilerim, biz şimdi Allanıñ balalarımız, ve nasıl olacağımız daa körünmedi, amma biz bilemiz ki, O peyda olğanda, biz Oña beñzeycekmiz, çünki biz Onı O olğanı kibi körecekmiz». Biz soñki künde ne olacağımıznı iç bir türlü tafsilâtlı bilmeymiz, amma Mesih kibi olacağımıznı bilemiz. Bundan ziyade bilmege, kerçekten de, iç bir keregimiz yoq. Biz şanlı aqiqatnen memnünmiz, biz Mesih kibi, ebediy olaraq Mesihnen beraber olacaqmız. Mında üç perspektiva — keçmiş, şimdiki ve kelecek.
Olarnıñ episi bir tarafnı köstere: anda Allanıñ ebediy maqsadı bar, biz evelden tayinlengenmiz; anda Allanıñ tarihiy maqsadı bar, biz Muqaddes Ruh tarafından deñişemiz, deñiştirilemiz; ve anda Allanıñ soñki ya da eshatologik maqsadı bar, biz Oña beñzeycekmiz, çünki biz Onı olğanı kibi körecekmiz. Üçü de, ebediy, tarihiy ve eshatologik, Mesihke beñzemekniñ bir maqsadına doğru birleşeler. Bu, menim teklifimce, Allanıñ Allanıñ halqı içün niyetidir. İşte, Mesih kibi olmaq içün Muqaddes Kitaptaki esastır: bu – Allanıñ halqı içün Allanıñ maqsadıdır.
Men bu aqiqatnı Yañı Vasiyetniñ bir sıra misallerinen tasvir etmek içün ögge ketmek isteyim. Birinciden, men bellesem, bizim içün umumiy bir beyanat yapmaq müimdir, elçi Yuhan 1 Yuhan 2:6-da yapqan kibi: «kim Mesihte qalam, degen adam, O yürgen yolnen yürmek kerek». Yani eger biz mesihçi olğanımıznı idda etsek, Mesihke beñzemek kerekmiz. Mına Yañı Vasiyetniñ birinci nümünesi: biz Onıñ cesürliginde Mesih kibi olmaq kerekmiz.
Böyle fikirden bazılarıñız deşet içinde deral artqa çekile bile. Ebet, sen maña, İnkarnatsiya bütünley unikal bir vaqia edi ve onı iç bir şekilde taqlid etmek mümkün degil, deyceksiñ? Bu sualge menim cevabım «ebet» ve «yoq». Ebet, bu tekrarlanmaz edi, bu manada ki, Allanıñ Oğlu bizim insanlığımıznı Nazaretli İsada Özüne aldı, bir kere ve ebediy ve ebediy, iç bir vaqıt tekrarlanmaz. Bu doğru. Amma daa bir mana bar ki, anda İnkarnatsiya tekrarlanmaz edi: Mesihniñ İnkarnatsiyasında Allanıñ acayip eyiligi epimizniñ artından ketmek kerekmiz.
İnkarnatsiya, bu manada, tekrarlanmaz degil de, universal edi. Biz epimiz Onıñ kökten yerge enüvindeki büyük alçaqgöñülliligini nümünege almağa çağırılğanmız. Demek, Pavel Filipililerge 2:5-8-de böyle yaza bile edi: «Bir-biriñizde böyle fikirde oluñ.
