Av tí at lívið er ein damp, eiga vit at eyðmýkja okkum fyri Gudi og vera lýðin hansara vilja.
Jákup byrjar ein nýggjan part, men tað samanbindandi evnið gjøgnum kapittul 4 og 5 er eyðmjúkleiki. Sonn trúgv dømir stoltleika við at eyðmýkja seg fyri Gudi. Í 4,1-12 rakti Jákup tørvin á eyðmjúkleika fyri at loysa ósemjur og hava harmonisk sambond. Nú vendir hann sær til evnið eyðmjúkleiki viðvíkjandi framtíðini. Hann stendur framman fyri einum øvundsjúkum anda, sum hann hevði eygleitt millum kirkjurnar. Hóast hesi fólkini játtaðu seg kenna Kristus, so livdu tey við einum verðsligum hugburði, sum Jóhannes ápostul kallar “lívsins rósandi stoltleika” (1. Jóh. 2,15). Tey gjørdu ætlanir uttan at taka atlit til teirra egnu deyðiligheit og Guds fullveldi. Eins og tann vælferðarmaðurin í líknilsinum hjá Jesusi, søgdu teir: „Eg skal byggja størri fjós at goyma mínar ognir,“ og „Eg skal siga við sál mína: „Sál, tú hevur nógvar ognir goymdar til nógv ár framyvir, lat teg vera, et, drekk og ver glaður.““ „Men Gud segði við hann: „Einki krevur tú av tínum vilja! fyrireikað?“ (Luk. 12,19-20).
James ger fýra punkt:
1. Lívið er ein dampur. Hetta merkir trý ting:
A. Lívið er veikt. Jákup skrivar (4,13-14a): “Komið nú, tit, sum siga: ’Í dag ella í morgin fara vit til ein so og so bý og búgva har eitt ár og gera handil og fáa vinning.’ Men tit vita ikki, hvussu lív tykkara verður í morgin.” Ella kann teksturin ljóða soleiðis: “Tú veitst ikki, hvat fer at henda í morgin.” Vit vita ikki eingongd, hvat hendir um tíggju minuttir, hvat við í morgin ella næsta ár! Hesir handilsmenninir hildu øvundsjúkir, at teir fóru at vakna í morgin, at teir trygt fóru at koma til býin, at teirra vinnulív fór at eydnast innan eitt ár, og at eingin fór at ræna teirra inntøku. Teir vóru farnir at halda alt hetta um eina ókenda framtíð, sum teir ikki høvdu tamarhald á og ongar trygdir fyri!
Sum eg segði, so kundi tann frískasti ungi okkara millum lættliga verið deyður um náttina. Tað eru so nógvir lættir og óvæntaðir mátar at doyggja uppá! Eg gjørdi einaferð jarðarferð fyri eina 11 ára gamla gentu, sum klagaði til mammu sína um høvuðpínu. Mamma hennara bað hana fara at leggja seg. Hon legði seg niður og doyði av blóðæðrabólgu í heilanum. Vit vistu um eitt ungt par, sum var í tænastu við Campus Crusade. Tey fóru í vikuskiftisfrí. Tá hann kom úr heitu pottinum á motelinum hjá teimum, var hann svimbul og datt, og rakti høvdið á kantin á sundinum. Hann kom ongantíð úr koma. Ein sunnudag seinnapart fyri nøkrum árum síðani var ein maður fyrst í tríatiárunum, sum møtti her, og spakaði kava. Kona hansara hugdi út gjøgnum vindeygað og sá hann liggja á jørðini, deyðan av hjartatilburði.
Aftur her kanst tú mótmæla, at tað er sjúkuligt og niðursetandi at hugsa um slíkt. Eg mæli ikki til, at tú ert áhugaður í hesum. Men um tú ongantíð hugsar um tey, so livir tú ikki í rættari avhengi av Gudi. Tú fert stoltur at leggja ætlanir og halda fram um lívið, sum um tú verður ævigt ungur og frískur. Jákup sigur (4,16), at “alt slíkt rós er ónt.”
B. Lívið er stutt. Ein dampur er stuttlívaður. Tú sært mjørkan eina løtu, og nakrar minuttir seinni er hon burtur. Tú sært dampin koma úr kaffikoppinum og um bert eitt sekund, hvørvur hann í luftina. Lívið er soleiðis.
Í Sálmi 90 harmast Móses um, at lívið er stuttligt. Hann samanber lívið við grasið á markini, sum spírar um morgunin og um kvøldið, er tað doyvt undir heitu sólini. Hann skrivar (90,10): “Hvat lívsdagar okkara eru sjeyti ár, ella um styrki eru áttati ár, men stoltleiki teirra er bara arbeiði og sorg, tí skjótt er hann burtur, og vit flúgva burtur.” Sjálvt um tú livir til at vera hundrað, hvussu skjótt flýgur lívið avstað! Ein vinkona mín sigur, at lívið er sum rullan av wc-pappíri – jú nærri tú kemur endanum, jú skjótari gongur tað!” Tú ert kanska ikki ørkymlaður av líkningini, men hon er satt!
Tí biður Móses (90,12): “Lær okkum so at telja dagar okkara, so vit kunnu geva tær eitt hjarta við vísdómi, bara Gud kann geva mær tann vísdóm, sum mær tørvar, til at brúka teir dagarnar til gagns í ljósi ævinleikans.
C. Deyðin er vísur. Hagtølini um deyða eru rættiliga hugtakandi. Eitt av einum fólki doyr.” Tú vildi hildið, at av tí at deyðin ikki bara er sannlíkur, men heilt vísur, og at tað kann henda hvørja løtu, og at hvør persónur skal standa fyri Gudi til dóm, vildi hvør persónur verið desperat at vita, hvussu hann fær rætt við Gudi. høvdið í vantrúgv á líkunum, sum flóta í vatninum, og fara út um hurðina til sínar gerandisdagar uttan at seta seg á andlitið fyri Gudi og angra sínar syndir. Tað er fantastiskt!
Jesus lærdi okkum, hvussu vit skulu hugsa, tá vit hoyra um slíkar vanlukkur. Nøkur fólk søgdu honum frá nøkrum galilearum, sum Pilatus hevði dripið.
