Barzo żywo pamiytam, pora lot tymu, iże pytanie, kere mnie jako modszego krześcijanina (i niykerych z mojich kamratōw tyż) zdziwiyło, było take: jaki je Boży cyl do Jego ludu? Prziznane, iże byli my nawrōcōne, prziznane, iże byli my zbawiōni i dostały nowe życie w Jezusie Chrystusie, co je dalij? Ôczywiście, znali my słynne stwiyrdzynie Westminsterskigo Krōtszego Katechizmu: głōwnym cylym ôd czowieka je uwielbiynie Boga i cieszynie sie Nim na wieczność: znali my to i wierzili my w to. Grali my tyż z krōtszymi stwiyrdzyniami, jak jedno z ino piyńciu słōw – miył Boga, miył swojigo bliskigo. Ale jakoś ani z tych, ani inkszych, ô kerych mogłymy spōmnieć, niy wydowały sie cołkym kōntyntuujōnce. Tak tōż chcōm sie z wami podzielić, kaj mōj umysł ôdpoczōnł, kej zbliżajōm sie do kōńca mojij pōnt na ziymi, i tak je – Bōg chce, coby Jego lud stoł sie jak Chrystus. Podobiyństwo do Krystusa je wolōm Bożōm do ludu Bożego.
Tak tōż, jeźli to je prawe, propōnujōm nastympujōnce: nojprzōd stworzić biblijno podstawa wezwanio do podobiyństwa do Krystusa; po druge, coby podać pora przikładōw z Nowego Testamyntu; po trzecie, coby wyrazić pewne praktyczne antragi. I wszysko to ôdnosi sie do stowanio sie jak Krystus.
Tak tōż piyrszo je biblijno podstawa wezwanio do podobiyństwa do Krystusa. Ta podstawa niy ma pojedynczy tekst: podstawa je barzij istotno, aniżeli może być zawarto w jednym tekstie. Podstawōm skłodo sie radszyj z trzech tekstōw, kere dobrze byśmy trzymały razym w naszym krześcijańskim myślyniu i życiu: Rzim. 8:29, 2 Koryntianōm 3:18 i 1 Jōna 3:2. Przijzdrzimy sie krōtko tym trzem.
Rzim 8:29 czytamy, co Bōg przeznaczōł Swōj lud, coby bōł przifasowany do ôbrazu Swojigo Syna: to znaczy, coby stoł sie podobny do Jezusa. Wszyscy wiymy, iże kedy Adam spad, straciōł moc – choć niy wszysko – boskigo ôbrazu, w kerym bōł stworzōny. Ale Bōg prziwrōciōł go we Krystusie. Kōnformizm z ôbrazym Bożym ôznaczo stać sie podobnym do Jezusa: Krystusialność je wiecznym przeznaczōnym cylym Boga.
Moj drugi tekst to 2 Koryntianōm 3:18: “A my wszyjscy, z ôdkrytym gyzichtym, widzōnc chwała Pańsko, zmiyniōmy sie na Jego podobiyństwo, z jednego stopnia chwały do drugigo, bo to je ôd Państwa, kery je Duchym.” Tak tōż to prawie bez samego zamiyszkujōncego Ducha jemy zmiyniani ze chwały na chwała – to je szokujōnco wizyjo. W tym drugim etapie stowanio sie podobnym do Krystusa, zauważysz, iże perspektywa zmiyniyła sie ôd przeszłości na teraźniejszość, ôd Bożego wiecznego przeznaczynio do Jego teroźnego przekształcynio nos bez Ducha Świyntego. Zmiyniyło sie ôd Bożego wiecznego cylu, coby uczynić nos podobnymi do Krystusa, do Jego historycznyj roboty bez Jego Ducha Świyntego, coby przekształcić nos w ôbraz Jezusa.
To prziprowadzo mi do mojigo trzecigo tekstu: 1 Jōna 3:2. “Umiylane, my jemy teroz Bożymi dziećmi i jeszcze niy ukazuje sie, jakimi bydymy, ale wiymy, iże kedy ôn sie ukazuje, bydymy jak ôn, bo widzimy go takim, jak je.” Niy wiymy w żodnych szczegōłach, jakimi bydymy w ôstatnim dniu, ale wiymy, iże bydymy jak Chrystus. Tak naprowdy niy ma potrzeby, coby my wiedzieli wiyncyj aniżeli to. Jemy zadowolōni z chwalebnyj prowdy, iże bydymy z Krystusem, jak Krystusem, na wieki. Tu sōm trzi perspektywy – przeszłość, teraźniyjszość i prziszłość.
Wszyske ône skazujōm w tym samym kerōnku: je Boży wieczny cyl, byliśmy przeznaczōni; je Boży historyczny cyl, my sōm zmiyniani, przekształcani bez Ducha Świyntego; i je Boży ôstateczny abo eschatologiczny cyl, bydymy podobni do Niego, bo widzimy Go tak, jak je. Wszyske trzi, wieczne, historyczne i eschatologiczne, łōnczōm sie w kerōnku tego samego kōńca chrystupodobności. To, sugerujōm, je cyl Boży do ludu Bożego. To je biblijno podstawa, coby stać sie podobnym do Krystusa: to je cyl Boży do ludu Bożego.
Chcōm przejść dalij, coby zilustrować ta prowda ze pōmocōm mocki przikładōw z Nowego Testamyntu. Po piyrsze, myśla, iże ważne je, coby nōm zrobiyli ôgōlne stwiyrdzynie, jak apostoł Jan w 1 Jōn 2:6: “tyn, kery godo, iże ôstowo w Chrystusie, winiyn chodzić tym samym spōsobym, jak ôn chodziōł.” Inkszymi słowami, jeźli roszczōmy sie, iże jemy krześcijanami, musimy być podobni do Krystusa. Tu je piyrszy przikłod z Nowego Testamyntu: majymy być jak Chrystus we Jego Wcielyniu.
Niykerzi z was mogōm zaroz ôdwrōcić sie ze przerażynio ôd takij idyje. Na zicher, pedziesz mi, że Wcielynie było cołkym wyjōntkowym wydarzyniym i niy może być w żodny spōsōb naśladowane? Mojo ôdpowiydź na to pytanie je tak i niy. Tak, było to wyjōntkowe, w tym syńsie, iże Syn Boży przijōn nasze ludzkość do siebie w Jezusie z Nazaretu, raz i na wieczność, coby nikej sie niy powtōrzyć. To je prawe. Ale je inkszy syns, w kerym Wcielynie niy było wyjōntkowe: niyôbyczajno łaska Boża w Wcielyniu Krystusa mo być śledzōno bez nos wszyskich.
Wcielynie w tym synsie niy było wyjōntkowe, ale uniwerzalne. Wszyscy sōmy pokludzyni, coby podōnżać za przikładym Jego wielgij pokory, kej ôpuściōł sie z nieba na ziymia. Tak tōż Paweł mōg napisać w Filippianōm 2:5-8: „Miejcie ta myśl miyndzy sobōm.
