Wat moeten christenen doen om zich voor te bereiden op de catastrofale gebeurtenissen die voorafgaan aan het einde van het tijdperk en de wederkomst van Christus? Gezien de huidige situatie in de wereld is het moeilijk om niet tot de conclusie te komen dat de Heer binnenkort terugkeert. Ik probeer vast te houden aan mijn vertrouwen in God en te leven door geloof, maar sommige van mijn vrienden en familieleden zeggen dat dat niet genoeg is. Ze verkopen hun huizen, verhuizen naar afgelegen woestijn- of berggebieden, slaan voedsel in, kopen wapens en munitie – de lijst is eindeloos. Is dit terecht? Moeten we echt vluchten en ons verstoppen als de situatie verslechtert? Of moeten we blijven waar we zijn en doorgaan met het dienen van de mensen om ons heen?
De Bijbel draagt ons duidelijk op om waakzaam te zijn. Maar hij leert ons ook dat niemand met zekerheid kan zeggen dat we in de 'eindtijd' leven. Dit is op zijn best een betwistbare stelling. Jezus zelf heeft herhaaldelijk gezegd dat niemand de dag of het uur van Zijn wederkomst weet of kan weten (Matteüs 24:36; Marcus 13:32; Handelingen 1:7). We worden inderdaad omringd door gebeurtenissen en ontwikkelingen die als tekenen van het einde der tijden kunnen worden geïnterpreteerd. Overal zien we hongersnoden, aardbevingen, rampen, problemen, vervolgingen, oorlogen en geruchten over oorlogen (Marcus 13:7-9). Maar is er ooit een periode in de wereldgeschiedenis geweest waarin dit niet het geval was?
Kunt u zich voorstellen hoe het moet zijn geweest om gelovige te zijn in Rome onder keizer Caligula, Nero of Domitianus? Om voor je geloof de arena, de brandstapel of het hol van de leeuw te trotseren? Wat denkt u dat christenen dachten toen de legioenen Jeruzalem veroverden en de Tempel verwoestten in 70 na Christus? Of toen Attila Europa veroverde in de 5e eeuw, de Vikingen in de 9e, Genghis Khan in de 13e, of de islamitische Turken in de 16e? Zou iemand ooit hebben geconcludeerd dat het einde nabij was toen de Zwarte Dood het christendom teisterde, complete steden wegvaagde en tussen 1347 en 1352 meer dan 25 miljoen levens eiste? Hoe zag de situatie eruit voor gelovigen aan het begin van de vorige eeuw, toen de zogenaamde Eerste Wereldoorlog de bloei van een hele generatie vernietigde (37 miljoen slachtoffers)? Of een paar decennia later, toen de schaduw van Hitler en het Derde Rijk boven Duitsland en Oost-Europa hing? Het is duidelijk dat de vroege 21e eeuw geen monopolie heeft op dood, rampen, verwoesting en terreur. Je hoeft niet veel van geschiedenis af te weten om dat te beseffen.
Maar laten we even aannemen dat dit de eindtijd is. Wat dan? Hoe moet een christen reageren? Gelukkig geeft de apostel Petrus ons een rechtstreeks antwoord op deze vraag. Petrus schrijft specifiek over het einde der tijden, wanneer “de hemelen met een groot geraas zullen vergaan, de elementen door hevige hitte zullen smelten en de aarde en alles wat daarop is, zal verbranden.” Hij suggereert hiermee niet dat gelovigen zich in de bergen moeten verschansen, een “vestingmentaliteit” moeten aannemen en voedsel en wapens moeten gaan hamsteren. In plaats daarvan vraagt hij: “Omdat al deze dingen zullen vergaan, wat voor mensen behoort u dan te zijn in heilige levenswandel en godsvrucht, terwijl u de komst van de dag van God verwacht en bespoedigt, want dan zullen de hemelen vergaan, in vuur en vlam staan, en de elementen door hevige hitte smelten?” (2 Petrus 3:10-12).
Volgens Petrus zijn christenen in de eindtijd geroepen om één ding te doen: heiligheid te beoefenen en goed te doen aan anderen, waar en wanneer ze maar kunnen. Ze moeten Gods werk doen “zolang het dag is” (Johannes 9:4). Paulus lijkt er hetzelfde over gedacht te hebben toen hij aan de Galaten schreef: "Laten wij daarom, zolang wij de gelegenheid hebben, goed doen aan allen, vooral aan hen die tot het huisgezin van het geloof behoren" (Galaten 6:10).
Apathie – Gebrek aan interesse. De eindtijd interesseert ons niet. Ik wil gewoon leven en me bezighouden met mijn dagelijkse leven.
Opwinding – Sommige mensen raken te opgewonden en willen de tijden en seizoenen voorspellen. Ze raken opgewonden over wereldgebeurtenissen, mensen, enzovoort. Er zijn predikers die je enthousiast maken. Elke politieke verandering krijgt een interpretatie en elke opmars van het leger wordt uitgelegd als een gebeurtenis uit de Schrift. Uiteindelijk sturen ze je hun bankgegevens en worden ze rijk.
Mensen zijn ofwel apathisch ofwel overdreven opgewonden over de eindtijd.
Vandaag gaan we kijken naar wat Jezus over de eindtijd heeft gezegd.
Open je Bijbel bij Mattheüs 24 en 25. Mattheüs 24 en 25 wordt de Olijfbergrede genoemd, omdat Jezus deze leer aan zijn discipelen gaf terwijl hij op de Olijfberg zat.
• Deze passage spreekt over het oordeel over de religieuze instelling van Jezus' tijd, de tempel.
• Hij spreekt ook over de eindtijd,
zijn wederkomst.
• Wat wil Jezus dat ik doe te midden van een moeilijke wereld?
• Hoe leven we in de eindtijd, in een wereld die uit de hand loopt?
Achtergrond Mattheüs vertelt dat Jezus kwam als de Koning van Israël en het Koninkrijk van God predikte. Zij hebben hem al die tijd verworpen. Nu is het de lijdensweek.
