Þar sem lífið er gufa ættum við að auðmýkja okkur fyrir Guði og hlýða vilja hans.
Jakob byrjar nýjan kafla, en tengiþemað í gegnum 4. og 5. kafla er auðmýkt. Sönn trú dæmir dramb með því að auðmýkja sig fyrir Guði. Í 4:1-12 nefndi Jakob þörfina fyrir auðmýkt til að leysa úr ágreiningi og eiga í sáttum. Nú snýr hann sér að efni auðmýktar gagnvart framtíðinni. Hann stendur frammi fyrir hrokafullum anda sem hann hafði séð meðal kirknanna. Þótt þetta fólk játaði að þekkja Krist, lifði það með veraldlegu viðhorfi sem Jóhannes postuli kallar „hrokafullt lífsins“ (1. Jóhannesarbréf 2:15). Það var að gera áætlanir án þess að taka tillit til eigin dauðleika og drottinvalds Guðs. Eins og hinn efnaði maður í dæmisögu Jesú, sögðu þeir: „Ég mun byggja stærri hlöður til að geyma auðæfi mín,“ og „ég mun segja við sálu mína: ,Sál mín, þú átt mikinn auð til margra ára; hvíl þig, et, drekk og vertu glöð.‘“ „En Guð sagði við hann: ,Þú heimskingi! Í nótt er sál þín krafist af þér, og hver mun nú eiga það sem þú hefur búið?‘“ (Lúkas 12:19-20).
Jakob bendir á fjögur atriði:
1. Lífið er gufa.
Þetta þýðir þrennt:
A. Lífið er brothætt. Jakob skrifar (4:13-14a): „Komið nú, þér sem segið: ,Í dag eða á morgun förum vér til þeirrar og þeirrar borgar og dvöldum þar eitt ár og rekum viðskipti og hagnast.‘ En þér vitið ekki hvernig líf yðar verður á morgun.“ Eða textinn gæti lesið: „Þér vitið ekki hvað gerist á morgun.“ Við vitum ekki einu sinni hvað gerist eftir tíu mínútur, hvað þá á morgun eða næsta ár! Þessir kaupsýslumenn gerðu hrokafulla ráð fyrir að þeir myndu vakna á morgun, að þeir kæmust örugglega til borgarinnar, að viðskiptaævintýri þeirra gengi vel innan árs og að enginn myndi ræna þá tekjum sínum. Þeir voru að gera ráð fyrir öllu þessu varðandi óþekkta framtíð sem þeir höfðu enga stjórn á og engar tryggingar fyrir!
Eins og ég sagði, gæti heilbrigðasta ungmennið okkar auðveldlega verið dautt fyrir myrkrið. Það eru svo margar auðveldar og óvæntar leiðir til að deyja! Ég hélt einu sinni útför fyrir 11 ára stúlku sem kvartaði við móður sína yfir höfuðverk. Móðir hennar sagði henni að fara að leggjast niður. Hún lagðist niður og dó úr heilaæxli. Við þekktum ungt par sem var að þjóna með Campus Crusade. Þau fóru í helgarferð. Þegar hann steig upp úr heita pottinum á mótelinu þeirra varð honum sundl og féll og lenti með höfuðið á sundlaugarbrúninni. Hann komst aldrei úr dáinu. Einn sunnudagseftirmiðdag fyrir nokkrum árum var maður á þrítugsaldri sem sótti þennan stað að moka snjó. Kona hans leit út um gluggann og sá hann liggja á jörðinni, látinn eftir hjartaáfall.
Þú gætir mótmælt því að það sé dapurlegt og niðurdrepandi að hugsa um slíka hluti. Ég er ekki að leggja til að þú verðir heltekinn af þessum hlutum. En ef þú hugsar aldrei um þá, munt þú ekki lifa í réttu trausti á Guði. Þú munt stolt gera áætlanir og halda áfram lífinu eins og þú verðir að eilífu ungur og heilbrigður. Jakob segir (4:16) að „allt slíkt stærilæti er illt.“
B. Lífið er stutt. Gufa er skammlíf. Þú sérð þokuna eina stundina og nokkrum mínútum síðar er hún horfin. Þú sérð gufuna koma úr kaffibollanum þínum og á aðeins einni sekúndu hverfur hún í loftið. Lífið er þannig.
Í Sálmi 90 harmar Móse skammlífð lífsins. Hann líkir lífinu við grasið á ökrunum sem sprettur að morgni og að kvöldi hefur það fölnað undir brennandi sólinni. Hann skrifar (90:10): „Ævidagar okkar eru sjötíu ár, eða áttatíu ár ef kraftur ber í skauti sér, en dramb þeirra er ekkert annað en erfiði og kvöl, því að brátt líður hann og við fljúgum burt.“ Jafnvel þótt þú lifir hundrað ára, hversu hratt líður lífið! Vinur minn segir að lífið sé eins og rúlla af klósettpappír – því nær sem þú kemst endalokunum, því hraðar líður það!“ Þér kann að líka ekki við samlíkinguna, en hún er sönn!
Þess vegna biður Móse (90:12): „Kenn oss að telja daga okkar, svo að vér megum leggja fyrir þig viturt hjarta. Aðeins Guð getur gefið mér viskuna sem ég þarf til að eyða þessum dögum ávinningsríkan hátt í ljósi eilífðarinnar.“
C. Dauðinn er vís. Tölfræðin um dauðann er nokkuð áhrifamikil. Einn af hverjum einum deyr.“ Maður skyldi halda að þar sem dauðinn er ekki bara líklegur, heldur algerlega öruggur, og að hann geti gerst hvenær sem er, og að hver einstaklingur verði að standa frammi fyrir Guði til að fá dóm, þá væri hver einstaklingur örvæntingarfullur að vita hvernig á að sættast við Guð. En undarlega nokk gleyma menn því og halda áfram með lífið eins og þeir muni lifa að eilífu. Þeir geta horft á hörmungar fellibylsins Katrina í sjónvarpinu, hrist höfuðið í vantrú á líkin sem fljóta í vatninu og farið út í daglegt amstur án þess að koma fram fyrir Guð og iðrast synda sinna! Það er ótrúlegt!
Jesús kenndi okkur hvernig við eigum að hugsa þegar við heyrum um slíkar hörmungar. Sumir sögðu honum frá Galíleumönnunum sem Pílatus hafði slátrað.
