Concio: Semper bonus sum in cadendo

"A Domino gressus viri boni dirigentur, et in via sua delectatur. Etiamsi ceciderit, non plane deiicietur; Dominus enim manum suam sustinet" (Psalmus 37:23-24 NKJV).
Nuntium afferre volui qui nos hortaretur dum unum annum concludimus et ad alterum ingredi paramur. Mens mea ad haec verba Davidis in Psalmo 37 attracta est. Re vera me inveni ea uti ad plures homines qui per tempora difficilia transibant hortandos, et putavi veritatem in hoc textu nobis omnibus profuturam esse.
Unum verbum particulare in textu nostro in mente mea eminet. Est verbum "quamquam" quod in principio versus 24 stat: "Etsi ceciderit." Quaedam versiones dicunt, "Cum ceciderit." Nota quod non dicit, "Si ceciderit." Magna differentia est inter "cum" et "si." Posterius probabilitatem declarat; prius certitudinem declarat. David intellexit omnes credentes tandem cadere. Impediamur, viam erramus, laboramus, et interdum in itinere nostro titubamus et cadimus. Nemo exemptus est. Omnes citius aut serius cadimus. Quod fit cum cadimus, omnem differentiam facit.
Doctrinam huius textus duabus simplicibus sententiis summatim exponere possumus:
I. Deus quemque gradum quem facimus ordinat — bonum et malum, laetum et triste, positivum et negativum.
Verbum "ordinavit" in Hebraico originali valde validum est. Significat aliquid stabilire ut firmum fundamentum habeat. Proverbia 16:9 nobis narrat "in corde suo homo viam suam disponit, sed Dominus gressus eius dirigit." Eadem sententia ac textus noster. Plerique nostrum scimus Deum gressus nostros "dirigere" (Proverbia 3:6). Sed hoc verbum etiam validius est. Deus non solum gressus nostros "dirigit", sed etiam gressus nostros "determinat" vel "ordinat" vel "ordinat". Hoc comprehendit exitum et introitum nostrum, cubitum et surrectionem nostram, vigilantiam nostram et somnum nostrum, emptionem nostram et venditionem nostram, loquendum et audiendum nostrum, ambulandum et currum agendum. Quia Deus est, nullae casus cum eo sunt. Nihil umquam accidit filio Dei fortuna, casu vel fato. Nulla circumstantia — sive bona sive mala — nobis accidere potest nisi a proposito Dei pro nobis definito.
Omnes nos miramur quid novus annus afferet. Quid fiet anno 2026? Eritne bonus annus an malus annus nobis personaliter? Hanc quaestionem diligenter investigavi et responsionem scio: Annus proximus erit similis huic anno. Quodammodo, res erit ut solet. Dies bonos et dies malos habebitis. Victorias et clades habebitis. Aegrotabitis aliquandiu et sani eritis magna parte temporis. Quaedam preces vestrae exaudientur; quaedam non exaudientur. Quaedam somnia vestra vera fient; quaedam in saxa durae realitatis conlidentur. Quaedam consilia tua ad effectum pervenient; alia irrita manebunt. Invenies quosdam amicorum tuorum adfuturos cum eis indigebis. Alii te deficient cum eis maxime indigebis. Multis modis, vita eadem erit anno proximo, quia omnes eisdem continuis difficultatibus in itinere nostro cum Domino obviam imus. Sed hoc scito: Gradus tui in anno venturo a Domino "ordinantur". Ille curam habet rerum vitae tuae.
II. Deus promittit nos, cum cadamus, non omnino delendos esse.
Quaedam versiones dicunt, "Etsi titubaverit, non cadet." Finge semitam quae per densam silvam serpit. Dum peregrinus progreditur, non videt petram sub superficie sepultam, et ita titubat et in terram cadit. Aut titubat super radicem aut non videt subito depressionem in semita. Cum semita angusta et tortuosa est, difficile est interdum non cadere. Vita talis est. Omnes multis modis titubamus. Verbum translatum "omnino delendum" significat praecipitem in foveam profundam dejici. Hoc fit cum ad Magnum Canionem stas, ultra marginem prospiciens, deorsum tribus milibus pedum spectans, cum aliquis te a tergo impellit. Cum tandem fundum attigeris, te ipsum non deterges et perges. "Plane deleta" es. Deus promittit hoc tibi et mihi non futurum esse. Quamquam fortasse anno proximo res desperatas, vitam mutantes, experiri possimus, Deus non permittet nos penitus deleri. Nihil fieri potest quod nostram cum eo necessitudinem rumpat.
Ratio manifesta est. Nos manu sua potenti sustentat. Cogita de patre ambulante cum filio suo iuvene ad latus suum. Duo modi sunt quibus pater et filius manus iungere possunt. Puer iuvenis manu sua parva attollere potest ut manum ingentem patris prehendat. Hoc valet donec puer titubat et cogitur manum patris dimittere. Sed si pater manum suam ingentem circa manum parvam filii ponit, puer tutus est, quidquid accidat, quia manus patris eum sustentat. Fortasse titubat, sed manus patris eum "sustentat". Nota "casum" esse posse casus in mala, calamitatem aut cladem, aut casus in grave peccatum morale.