Concio: Erit dies

Ut praedicator, morti magis familiaris fias quam plerique. Interdum, hoc fit per visitationem alicuius, fortasse etiam ad lectum sedendo, dum ad finem vitae appropinquant; aliis, fortasse per caerimonias memoriales celebrandas, speramus adiuvando caros lugentes ut aliquod solacium inveniant.

Sed sive his rebus tam saepe quam ego occurras sive non, mors est inevitabilitas quam omnes in vita nostra – non solum nostra – affrontare debemus. Confligitur in amissione amicorum et familiae. Difficile est interdum in talibus rebus scire quid agendum sit. Quo hinc progredimur?

Cogito de historia quam audivi a patre meo narrante de obitu aviae suae, paucis annis antequam ego natus sum. Ex hac vita die Dominica migravit. Officiis illo mane Dominico interfuit, quamquam non bene se habebat. Cum illa post meridiem ad quietem recubuit, vestes eius eleganter sepositae erant ut iterum induerentur et illa vespera redirent. Sed numquam occasionem habuit ad illud officium interfuisse. Vesperi illo, amici venerunt ut eam visitarent et consolationem conarentur. Quidam qui eam bene noverat observavit: "bene, vixit donec mortuus est."

Prima facie, fortasse dicas, bene... ita. Plane. Hoc quasi tautologia sonat. Verum est de omnibus nobis, nonne?

Estne? Plerique homines numquam vere vivunt. Plerique nostrum tam pleni sumus de iis quae facturi sumus ut numquam id facere possimus. Numquam vere hodie pro hodie vivimus.

Videsne, aliud est in futurum prospicere. Aliud omnino est in praesenti vivere. Omnes necessitatem prospiciendi scimus, sed periculosissimum est id facere dum praesens neglegitur. Iesus nos de hoc in Sermone in Monte monuit. Nolite ergo solliciti esse, dicentes: "Quid manducabimus?" aut "Quid bibemus?" aut "Quid induemur?" Nam gentes haec omnia quaerunt: et Pater vester caelestis scit quia his omnibus indigetis. Quaerite autem primum regnum Dei et iustitiam eius, et haec omnia adicientur vobis. Nolite ergo solliciti esse de crastino, crastinus enim dies sollicitus erit sibi ipsi. Sufficit enim diei malitia sua. (Matthaeus 6:31-34)

Somniatores vehementer hodie non vivunt. Semper cras vivunt. Ideo numquam ad veram vitam perveniunt. Multi nostrum tales sumus.

Hoc genus vitae multam miseriam affert. Amicus quem visitare constitueramus mortuus est antequam eum videre possemus. Volebamus aliquid benignum dicere alicui quem dignum putavimus, sed ille discesserat antequam id faceremus. Numquam tempus opportunum invenimus ut vicinum nostrum ad ecclesiam nobiscum invitaremus ut de Iesu disceremus.

Credo nos in terra nota ambulare dum haec legis. Videmus. Quaestio est: quid de ea re facturi sumus?

Responsum in nobis singulis latet. Non est aliquid extra nostram comprehensionem, sed aliquid quod animum nostrum facere statuere debemus. Non est facile dicere. Mutationem habituum mentis requirit, sed eventus mirabiles afferet. Satisfactionem quam numquam intelleximus nostram fore.

Desinendum est nobis permittere futurum hodiernum tempus absorbere. Sufficit cotidie sua molestia. Sunt quaedam officia quae nobis quotidie agenda sunt. Parva fortasse videntur comparata cum eo quod facere intendimus, sed quod facere intendimus magnopere pendet a quanto bene his rebus curamus. Deus aliquid a nobis quotidie requirit. Nos vocat ut optimum nostrum offeramus ei quasi sacrificium vivum (Romani 12:1). Facile est Deo dicere quid facere intendam cum fortunam meam faciam, sed Deus vult servitium quod ei hodie praebere possum. Si non id faciam cum occasio advenerit, verisimile est me numquam id perventurum. Sunt homines in mundo nostro qui ad Iesum adduci debent. Ut eum inveniant, mihi id possibile facere necesse est. Tum mihi permitte occupatum esse faciendo quod Deus me hodie facere vult.

Non opus est nobis magnum servitium quod in aliquo crastino longinquo praestare possimus quaerere. Tu et ego numquam magis in servitio Domini egebimur quam hodie. Fieri potest ut ministerium quod hodie praestare potes ad successum conferat ubi aliter esset defectus.

In oratione sua "Somnium Habeo", Dr. Martinus Lutherus King, ut notum est, de "feroci necessitate nunc" locutus est, phrasim quam pro titulo huius articuli mutuatus sum. In contextu, est clamor ad iustitiam racialem in societate. Sed subiacens idea — "Hoc non est tempus apathiae aut socordiae. Hoc est tempus actionis vigorosae et positivae" — resonare debet nobis ut Christianis in omni aspectu itineris nostri, praesertim cum mundum circum nos et occasiones amissas et prioritates male positas inspicimus. Fieri potest ut ecclesia Domini numquam te magis indigeat quam nunc.

Ne expectemus facere quod nunc faciendum est. Quod dare constituimus, nunc demus. Quod facere constituimus, nunc faciamus.



​Concio: Precatio Desperationis

Introductio:
Dominus permittit populo Suo ut ad locum impotentiae absolutae et fiduciae totalis perveniant. Sed, cum preces nostrae in hac recognitione fundantur, misericordia Domini praevalet.

In situ pudendo hac nocte sum quia titulum nuntio meo elegi, vel potius, Deus mihi titulum dedit et non plane scio quid dicturus sim. Primum omnium, Ruth et ego proclamationem nostram facturi sumus. Duo homines satis benigni fuerunt ut hos versus nuper nobis tamquam verbum a Deo dederent. Ultimos quattuor versus Psalmi 92 in Nova Vulgata dicturi sumus, ut probemus nullum praejudicium esse!

"Iustus ut palma florebit, sicut cedrus Libani crescet; plantatus in domo Domini, in atriis Dei nostri florebit. Adhuc fructum ferent in senectute, virides et virides erunt, praedicantes: 'Rectus est Dominus; petra mea, et non est iniquitas in eo.'"
Amen! Titulum nuntii mei iam vobis dedi. Hoc insolitum est; nescio an Deus hoc umquam antea fecerit. Mihi titulum dedit, deinde conari debui quid dicere vellet invenire. Titulus est "Precatio Desperationis." Narrare vobis volo quomodo acciderit.

Paulo ante in Civitatibus Foederatis Americae seriem sex nuntiorum de "Israele: Praeterito, Praesenti et Futuro" docebam. Ultimi duo nuntii "Visus Futuri" appellabantur, conatus erant ex Scripturis praesentandi quae adhuc Israeli imminent dum ad terram suam redierunt. Ad Zachariam 14:1-3 perveni, quod est culmen, reditus Messiae in gloria, culmen historiae Israelis. Re vera habeo indicem sedecim prophetiarum de Israele, quarum tredecim iam impletae sunt. Tantum tres implendae restant, et ultima est reditus Messiae. Semper hominibus dico, si tredecim ex sedecim impletae sunt, plus quam octoginta centesimae sunt. Non est absurdum exspectare reliquas viginti centesimas impleri. Non sumus fanatici, sed homines rationabiles. Dicerem absurdum esse recusare probabilitatem impletionis trium prophetiarum reliquarum.

Nunc vobis ex Zachariae 14:1-3 recitabo. Haec verba ad Hierosolymam diriguntur, hoc intellegere debetis.

"Ecce, dies Domini venit, et spolia vestra [vel praeda vestra] dividentur in medio vestri. Ego enim congregabo omnes gentes ad proelium contra Hierosolymam..."
Audistisne? Prope est ut fiat, intra paucos menses quovis tempore fieri potest. Si Nationes Unitae certam decisionem caperent, impleretur. Credo plus temporis adhuc esse, sed nolo in causas huius rei ingredi.

“Congregabo enim omnes gentes in proelium contra Hierosolymam; capietur civitas, diripietur domus, et mulieres stuprabuntur. Dimidia pars civitatis in captivitatem ducetur, reliquiae autem populi non exterminabuntur de civitate. Tunc Dominus egredietur et pugnabit contra gentes illas, sicut pugnavit in die proelii. Et in die illa stabunt pedes eius super montem Oliveti...”
Cum Iesus ascendit in caelum, unde abiit? De monte Oliveti. Duo angeli discipulis dixerunt: “Hic Iesus qui assumptus est a vobis in caelum, sic veniet quomodo vidistis eum euntem in caelum.” Descendit de monte Oliveti, ivit in nubibus; redit in nubibus et stabunt pedes eius super montem Oliveti.

Et erit magnus terraemotus. Mons dividetur in duas partes, dimidia pars ad septentrionem et dimidia ad meridiem. Ultimum annum militiae in nosocomio Britannico in Monte Olivarum egi, loco quem credo esse locum ipsum ubi mons dividetur, quia regio terraemotus est. Terraemotus ibi anno 1923 accidit, qui unam ex turribus aedificii tam graviter laesit ut nemo eam ascendere liceat. Itaque mihi hoc perquam vividum est, fere in mente mea videre possum dum de eo loquor.

Interdum Dominus mecum loquitur dum cum hominibus loquor. Hic eram, hoc nuntium praedicans, sed aliquid in mente mea agebatur, et hoc erat, quodammodo. Si Dominus pro populo Iudaico et urbe Hierosolymitana intervenire vult, cur dimidiam partem urbis in captivitatem ire sinet? Domus diripientur et mulieres stuprabuntur. Cur non antea id faceret? Hoc in mente mea agebatur dum id praedicabam. Putabam me responsum accepisse, quia Dominus non interveniet donec populus eius ad momentum desperationis summae pervenerit, cum ad punctum pervenerit ubi sciat nullam omnino aliam spem nullamque aliam auxilii fontem esse praeter Deum et Messiam. Tum interveniet. Hoc ut principium vidi, saepe Deum non interveniturum esse donec ad punctum desperationis pervenerimus.