ຄຳເທດສະໜາ: ຊີວິດຄືອາຍ

ເນື່ອງຈາກຊີວິດຄືອາຍ ພວກເຮົາຄວນຖ່ອມຕົວລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຊື່ອຟັງພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ.

ຢາໂກໂບກຳລັງເລີ່ມຕົ້ນພາກໃໝ່, ແຕ່ຫົວຂໍ້ທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ຜ່ານບົດທີ 4 ແລະ 5 ແມ່ນຄວາມຖ່ອມຕົວ. ສັດທາທີ່ແທ້ຈິງຕັດສິນຄວາມພາກພູມໃຈໂດຍການຖ່ອມຕົວຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ໃນ 4:1-12, ຢາໂກໂບໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມຕ້ອງການຄວາມຖ່ອມຕົວເພື່ອແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ແລະ ມີຄວາມສຳພັນທີ່ກົມກຽວກັນ. ບັດນີ້ລາວຫັນໄປຫາຫົວຂໍ້ຂອງຄວາມຖ່ອມຕົວກ່ຽວກັບອະນາຄົດ. ລາວກຳລັງປະເຊີນກັບວິນຍານທີ່ຈອງຫອງທີ່ລາວໄດ້ສັງເກດເຫັນໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນເຫຼົ່ານີ້ອ້າງວ່າຮູ້ຈັກພຣະຄຣິດ, ແຕ່ພວກເຂົາກຳລັງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍທັດສະນະຄະຕິທາງໂລກທີ່ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນເອີ້ນວ່າ "ຄວາມພາກພູມໃຈທີ່ອວດອ້າງຂອງຊີວິດ" (1 ໂຢຮັນ 2:15). ພວກເຂົາກຳລັງວາງແຜນໂດຍບໍ່ໄດ້ຄຳນຶງເຖິງຄວາມຕາຍຂອງຕົນເອງ ແລະ ອະທິປະໄຕຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຊັ່ນດຽວກັບຊາຍທີ່ຮັ່ງມີໃນຄຳອຸປະມາຂອງພຣະເຢຊູ, ພວກເຂົາກຳລັງເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຈະສ້າງຄອກໃຫຍ່ກວ່າເພື່ອເກັບມ້ຽນສິນຄ້າຂອງຂ້ອຍ,” ແລະ “ຂ້ອຍຈະເວົ້າກັບຈິດວິນຍານຂອງຂ້ອຍວ່າ, ‘ຈິດວິນຍານເອີຍ, ເຈົ້າມີສິນຄ້າຫຼາຍຢ່າງທີ່ເກັບໄວ້ສຳລັບຫຼາຍປີຂ້າງໜ້າ; ຈົ່ງພັກຜ່ອນ, ກິນ, ດື່ມ ແລະ ມ່ວນຊື່ນ.’” “ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, ‘ຄົນໂງ່! ຄືນນີ້ແຫຼະຈິດວິນຍານຂອງເຈົ້າຖືກຮຽກຮ້ອງຈາກເຈົ້າ; ແລະດຽວນີ້ໃຜຈະເປັນເຈົ້າຂອງສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ກະກຽມໄວ້?’” (ລູກາ 12:19-20).

ຢາໂກໂບໄດ້ກ່າວເຖິງສີ່ຈຸດຄື:

1. ຊີວິດຄືກັບອາຍ.
ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າສາມຢ່າງ:

ກ. ຊີວິດອ່ອນແອ.

ຢາໂກໂບຂຽນ (4:13-14ກ), “ມາດຽວນີ້, ເຈົ້າຜູ້ທີ່ເວົ້າວ່າ, ‘ມື້ນີ້ ຫຼື ມື້ອື່ນພວກເຮົາຈະໄປເມືອງນັ້ນ, ແລະໃຊ້ເວລາໜຶ່ງປີຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ດຳເນີນທຸລະກິດ ແລະ ຫາກຳໄລ.’ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຊີວິດຂອງເຈົ້າຈະເປັນແນວໃດໃນມື້ອື່ນ.” ຫຼື, ຂໍ້ຄວາມອາດຈະອ່ານວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນໃນມື້ອື່ນ.” ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນໃນສິບນາທີຕໍ່ຈາກນີ້, ບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເຖິງມື້ອື່ນ ຫຼື ປີໜ້າ! ນັກທຸລະກິດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສົມມຸດຕິຖານຢ່າງຈອງຫອງວ່າພວກເຂົາຈະຕື່ນນອນໃນມື້ອື່ນ, ວ່າພວກເຂົາຈະໄປຮອດເມືອງຢ່າງປອດໄພ, ວ່າທຸລະກິດຂອງພວກເຂົາຈະປະສົບຜົນສໍາເລັດພາຍໃນໜຶ່ງປີ, ແລະວ່າບໍ່ມີໃຜຈະປຸ້ນລາຍໄດ້ຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາສົມມຸດຕິຖານທຸກຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ກ່ຽວກັບອະນາຄົດທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມໄດ້ ແລະບໍ່ມີການຮັບປະກັນ!

ດັ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວໄປ, ຊາວໜຸ່ມທີ່ມີສຸຂະພາບດີທີ່ສຸດໃນບັນດາພວກເຮົາສາມາດຕາຍໄດ້ງ່າຍໃນຕອນກາງຄືນ. ມີຫຼາຍວິທີທີ່ງ່າຍ ແລະ ບໍ່ຄາດຄິດທີ່ຈະຕາຍ! ຂ້ອຍເຄີຍເຮັດງານສົບໃຫ້ເດັກຍິງອາຍຸ 11 ປີທີ່ຈົ່ມກັບແມ່ຂອງນາງກ່ຽວກັບອາການເຈັບຫົວ. ແມ່ຂອງນາງບອກໃຫ້ນາງໄປນອນ. ນາງນອນລົງ ແລະ ເສຍຊີວິດຍ້ອນເສັ້ນເລືອດໃນສະໝອງโป่งพอง. ພວກເຮົາຮູ້ຈັກຄູ່ຜົວເມຍໜຸ່ມຄູ່ໜຶ່ງທີ່ຮັບໃຊ້ກັບ Campus Crusade. ພວກເຂົາໄດ້ໄປພັກຜ່ອນໃນທ້າຍອາທິດ. ເມື່ອລາວອອກຈາກອ່າງນ້ຳຮ້ອນທີ່ໂຮງແຮມຂອງພວກເຂົາ, ລາວວິນຫົວ ແລະ ລົ້ມລົງ, ຫົວຂອງລາວຕຳຂອບສະລອຍນ້ຳ. ລາວບໍ່ເຄີຍອອກມາຈາກອາການໂຄມາ. ຕອນບ່າຍວັນອາທິດໜຶ່ງສອງສາມປີກ່ອນ, ຊາຍຄົນໜຶ່ງໃນອາຍຸສາມສິບຕົ້ນໆທີ່ເຂົ້າຮ່ວມຢູ່ທີ່ນີ້ກຳລັງກວາດຫິມະ. ພັນລະຍາຂອງລາວໄດ້ຫຼຽວອອກໄປນອກປ່ອງຢ້ຽມ ແລະ ເຫັນລາວນອນຢູ່ເທິງພື້ນດິນ, ເສຍຊີວິດຍ້ອນຫົວໃຈວາຍ.

ອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ເຈົ້າອາດຈະຄັດຄ້ານວ່າການຄິດກ່ຽວກັບສິ່ງດັ່ງກ່າວເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າເສົ້າໃຈ ແລະ ໜ້າເສົ້າໃຈ. ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ແນະນຳໃຫ້ເຈົ້າຄິດຫຼາຍກ່ຽວກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້. ແຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຄິດກ່ຽວກັບພວກມັນ, ເຈົ້າຈະບໍ່ອາໄສພຣະເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ເຈົ້າຈະວາງແຜນຢ່າງພາກພູມໃຈ ແລະ ດຳເນີນຊີວິດຕໍ່ໄປຄືກັບວ່າເຈົ້າຈະໜຸ່ມແໜ້ນ ແລະ ມີສຸຂະພາບດີຕະຫຼອດໄປ. ຢາໂກໂບກ່າວວ່າ (4:16) ວ່າ “ການອວດອ້າງທັງໝົດນີ້ແມ່ນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.”

ຂ. ຊີວິດສັ້ນ.

ອາຍນ້ຳມີອາຍຸສັ້ນ. ເຈົ້າເຫັນໝອກໃນເວລາດຽວ ແລະ ສອງສາມນາທີຕໍ່ມາມັນກໍ່ຫາຍໄປ. ເຈົ້າເຫັນອາຍນ້ຳອອກມາຈາກຈອກກາເຟຂອງເຈົ້າ ແລະ ພາຍໃນວິນາທີດຽວ, ມັນກໍ່ຫາຍໄປໃນອາກາດ. ຊີວິດກໍ່ເປັນແບບນັ້ນ.

ໃນຄຳເພງຂໍ້ທີ 90, ໂມເຊໄດ້ໂສກເສົ້າກັບຄວາມສັ້ນໆຂອງຊີວິດ. ລາວປຽບທຽບຊີວິດກັບຫຍ້າໃນທົ່ງນາທີ່ງອກງາມໃນຕອນເຊົ້າ ແລະ ໃນຕອນແລງ, ມັນໄດ້ຈາງຫາຍໄປພາຍໃຕ້ແສງແດດທີ່ຮ້ອນ. ລາວຂຽນ (90:10), “ສຳລັບມື້ເວລາຂອງຊີວິດຂອງພວກເຮົາ, ມັນມີເຈັດສິບປີ, ຫຼືຖ້າຍ້ອນຄວາມເຂັ້ມແຂງ, ແປດສິບປີ, ແຕ່ຄວາມພາກພູມໃຈຂອງພວກເຂົາກໍ່ເປັນພຽງການອອກແຮງງານແລະຄວາມໂສກເສົ້າ; ເພາະວ່າບໍ່ດົນມັນຈະໝົດໄປແລະພວກເຮົາກໍ່ບິນໜີໄປ.” ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢູ່ເຖິງຮ້ອຍປີ, ຊີວິດກໍ່ຜ່ານໄປໄວປານໃດ! ເພື່ອນຂອງຂ້ອຍຄົນໜຶ່ງເວົ້າວ່າຊີວິດຄືກັບມ້ວນເຈ້ຍອະນາໄມ - ຍິ່ງເຈົ້າໃກ້ຈະຮອດຈຸດຈົບ, ມັນກໍ່ຈະຜ່ານໄປໄວເທົ່ານັ້ນ!” ເຈົ້າອາດຈະບໍ່ສົນໃຈການປຽບທຽບ, ແຕ່ມັນເປັນຄວາມຈິງ!

ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ໂມເຊອະທິຖານ (90:12), “ສະນັ້ນ, ຂໍສອນພວກຂ້ອຍໃຫ້ນັບມື້ເວລາຂອງພວກເຮົາ, ເພື່ອວ່າພວກຂ້ອຍຈະໄດ້ນຳສະເໜີຫົວໃຈແຫ່ງປັນຍາໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ. ມີແຕ່ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດປະທານສະຕິປັນຍາທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການໃຫ້ຂ້ອຍເພື່ອໃຊ້ເວລາເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງມີປະໂຫຍດໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງນິລັນດອນ.

ຄ. ຄວາມຕາຍແມ່ນແນ່ນອນ.

ສະຖິຕິກ່ຽວກັບຄວາມຕາຍແມ່ນໜ້າປະທັບໃຈຫຼາຍ. ໜຶ່ງໃນໜຶ່ງຄົນຕາຍ.” ເຈົ້າອາດຄິດວ່າ ເນື່ອງຈາກຄວາມຕາຍບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນໄປໄດ້, ແຕ່ແນ່ນອນຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະມັນສາມາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ທຸກເວລາ, ແລະວ່າແຕ່ລະຄົນຕ້ອງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າເພື່ອການພິພາກສາ, ທຸກໆຄົນຈະຢາກຮູ້ວິທີທີ່ຈະເຂົ້າກັບພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແຕ່, ແປກທີ່ຄົນເຮົາເອົາມັນອອກຈາກໃຈ ແລະ ສືບຕໍ່ຊີວິດຄືກັບວ່າພວກເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່ຕະຫຼອດໄປ. ພວກເຂົາສາມາດເບິ່ງໄພພິບັດຂອງພະຍຸເຮີຣິເຄນ Katrina ໃນໂທລະພາບ, ສັ່ນຫົວດ້ວຍຄວາມບໍ່ເຊື່ອຕໍ່ສົບທີ່ລອຍຢູ່ໃນນໍ້າ, ແລະ ອອກໄປເຮັດກິດຈະວັດປະຈຳວັນຂອງພວກເຂົາໂດຍບໍ່ໄດ້ຢືນໜ້າຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ກັບໃຈຈາກບາບຂອງພວກເຂົາ! ມັນເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າອັດສະຈັນ!

ພຣະເຢຊູໄດ້ສອນພວກເຮົາໃຫ້ຄິດເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບໄພພິບັດດັ່ງກ່າວ. ບາງຄົນໄດ້ລາຍງານຕໍ່ພຣະອົງກ່ຽວກັບຊາວຄາລິເລບາງຄົນທີ່ປີລາດໄດ້ຂ້າ.